vrouwspersoons Blog

Suiker

Josie — Fri, 30 Dec 2011 11:53:20 +0000

Ik wil dat je me het bos in jaagt als mijn bloedsuikerspiegel schreeuwt om speculaas

Ik wil dat je me neemt als ik, geïnspireerd door Wilie Wonka, in het chocolademeer wil springen.

Ik wil dat je me kust, als ik de marshmallows al aan een stokje heb geregen.

Ik wil dat je mijn tranen opvangt als ik in stil protest de koelkast in wil duiken.

Ik wil dat je van me houd als ik op de trilplaat sta en de slappe lach krijg van al die putjes in mijn billen.

Ik wil dat……………

Billen

Josie — Fri, 30 Dec 2011 11:21:12 +0000

.
Het is 1984. Ik ben uitgenodigd voor een vakbondsbijeenkomst, waar sprekers zijn uit de landelijke vakbonden. Ik heb mijn best gedaan om er goed uit te zien. representatief, mijn decolleté niet te diep. Gewoon netjes. Er zijn veel bekenden, vrienden en collega’s. Ik heb mijn speech klaar, ik met mijn rode hart, zal het gaan hebben over de positie van de werkloze vrouw in deze maatschappij. Maar eerst komen de “grote” mannen aan het woord. Ik knik eens vriendelijk, zoals altijd, en krijg een steelse blik terug van de “grote”vakbondsman. Wat aardig denk ik, tot hij mijn billen in het vizier krijgt. Daar blijven zijn ogen hangen, het duurt lang voor hij zijn blik afwendt en met zijn collega “grote” man, giechelend een gesprek begint en naar mijn billen wijst.
Teleurgesteld loop ik weg. Ik heb mijn speech niet meer gehouden. Dat is niet meer belangrijk nu. Want er wordt naar mijn mooie lichaamsdelen gekeken zonder respect met een geile blik in de ogen. Dat vind ik niet fijn, ik wil gehoord worden, en laten zien dat mijn socialistische hart net zo hard bonkt als dat van hun. Maar ja dan kijken ze weer naar mijn borsten……

Samen blijven…..

Josie — Sun, 04 Dec 2011 13:01:27 +0000

Ze zit voor het raam en kijkt naar buiten. Haar ogen lichten op als ze een vogeltje ziet. Roodborstje, mus, verdwaalde parkiet? Dat is belangrijk in haar leven. Koffie op tafel, de werkmannen komen zo binnen. Nu is ‘t weer gezellig, ze is met iedereen begaan. Nog heel even zitten, de kinderen komen zo thuis. Wat hebben ze gedaan? Komen ze met mooie verhalen, of kan ze misschien helpen. Als ze goed naar ze luistert. Nog heel even en dan moet de prak weer warm. Haar man is zoals altijd laat. Zou hij weer dronken zijn? Gelukkig is het water nog warm, de boiler is nog vol. Ze denkt aan zijn ondergoed, maar legt het niet klaar.

Hij komt thuis en snelt naar boven. Het water is warm, maar waar is zijn ondergoed? Boos en geërgerd komt hij weer naar beneden. Waarom doet ze nou weer niet wat ik van haar vraag? Ik ben toch een hele dag aan t werk. Wat is ze lui! Wat wordt ze lelijk! Waarom moet dit nou zo gaan. ..

Treurig stapt hij op zijn fiets en rijdt over de dijk. Op de hoek stopt hij, en kijkt verlangend op naar het mooie huis op het heuveltje. Zou ze er zijn? Haar lippen mooi rood, haar haren zwart geverfd. Binnen is het vast erg netjes en ruikt het naar pas gestreken was. de tuin is prachtig, de bloemen zo mooi….

Rustig fietst hij weer naar huis, waar het eten op hem wacht. Nooit zal het goed genoeg zijn. Hij had het zo graag anders gewild. Maar dat is niet helemaal gelukt.

In de koelkast staat nog een fles….

meisje

Josie — Sun, 27 Nov 2011 18:56:52 +0000

Je bloost en lacht naar me in de spiegel
Trekt je schoentjes aan en je mooie jurk
Gaat naar buiten met t hondje
en kijkt vrolijk de wereld in.
Het is al wel een beetje donker, maar dat geeft niet
Je bent niet bang, de lichtjes zijn nog aan.
Op pad met t hondje
Heerlijk vind je dat
Dromend van morgen en denkend aan wat komt
Je bent overtuigd van je zelf
en geniet van je ontdekkingsreis
Wat is je wereld toch mooi
Nergens aan komen hoor
Het meisje wandelt rustig verder
Totdat ze weer thuis zal zijn
Vertederd kijk ik je aan
In die mooie gouden spiegel
Ik laat je nooit meer gaan.

Littekens

Josie — Fri, 04 Nov 2011 10:44:11 +0000

Ik zit aan tafel bij het leuke gezin, met de lieve kinderen.
We zitten gezellig te praten, en iedereen luistert, na enige correctie, naar elkaars verhaal.
De kinderen zijn nog jong, 5,6 en 8. de ouders begin 40.
Ik complimenteer de ouders. De kinderen gaan zo leuk met elkaar om, en er is veel aandacht voor contactmomenten aan tafel.
Ik fiets naar huis en mijn gedachten gaan terug naar de eettafel bij ons thuis. Mijn zus, die haar slechte humeur niet kan bedwingen, mijn vader en moeder die eigenlijk altijd ruzie maken.
Mijn vader, die na de zoveelste jenever, met een kwaaie dronk aan tafel zit, en nauwlettend in de gaten houdt dat wij toch maar stil blijven zitten en ons mond houden, behalve als er wat eten naar binnen geschoven moet worden.
Mijn broer, die na gegeten te hebben, snel wegsnelt om confrontaties te voorkomen.
Ik, de dromer, die alles bekijkt, en verdrietig absorbeert en incasseert dat ze in een niet zo’n leuk gezin opgroeit. Gelukkig kan ik me terugtrekken in mijn zelf gecreëerde wereld, waar alles beter is en smaakt naar romantiek en harmonie.

Sommige littekens blijf je altijd zien, soms gaat de wond weer etteren, en het gezwel wat opvoeding heet, barst open in volle heftigheid, en laat me nooit meer los.

Dood gaan

Josie — Fri, 04 Nov 2011 10:26:31 +0000

Ik lees het artikel over de dood van Rijk de Gooijer in de krant en mijn gedachten gaan met me op de loop. Los van het feit dat het erg spijtig is dat deze man is overleden, bedenk ik me dat ik zelf toch weer al bijna 55 ben(auw!), en hoeveel tijd heb ik nog om al die dingen te doen, die ik wil doen.
Nog 10, nog 20, nog 30, misschien wel 40 jaar, of maar 1?
Dat betekent dat ik moet opschieten, of juist de tijd kan nemen om mijn zaken op orde te krijgen en te beginnen met mijn produceerdrift, dat toneelstuk, die tv-productie, dat mooie liedje?
En dan wil ik natuurlijk ook nog jou tegenkomen, en daarvoor ook de tijd nemen, al denk ik dat dit nu leuker is dan over 40 jaar.
Het blijft nu nog allemaal redelijk op zijn plaats zitten, door wandelen, fietsen, en zwemmen, maar over 30 jaar?
Dan kan ik mijn artroseknietjes waarschijnlijk niet meer zo snel van elkaar krijgen om jou te verwelkomen. Mijn mooie borsten zijn dan nog theezakjes extra large, en mijn billen hangen ergens richting mijn kuiten. Het haar dat ik nu nog heb op verschillende plaatsen zal dan nog dunner zijn, en mijn onderkin is dan inmiddels zo ver uitgezakt, dat het lijkt op zo’n ding wat onder een kalkoenenhoofd hangt.
Of zo iets.
Nee ik heb inderdaad nog zoveel te doen, en ik wil nog zo graag een keer de liefde beleven voordat ik naar het hiernamaals vertrek.
Mag ik alstjeblieft nog even blijven?

Amsterdam

Josie — Wed, 19 Oct 2011 19:41:34 +0000

Daar gaan we dan naar Amsterdam, Hollandfestival en daarna de kroeg in. Misschien ben je er wel, schreeuwt mijn onderbuik. In mijn hoofd hebben zich al de meest wilde taferelen afgespeeld. Met mijn boezemvriend koop ik een biertje en een kaasplankje. Ik heb honger! Na even daar te hebben gezeten en te bekijken wie er in de kroeg zit, ze zien er uit als regelmatige bezoekers, reken ik er niet meer op dat je nog komt. Het is al laat. Terwijl ik me dat bedenk kom je binnen in je sjieke maatpak, met een mooie dame aan je zijde. Mijn hart gaat sneller kloppen. Het stukje kaas dat ik net in mijn mond stop, blijft bijna steken in mijn keel. Ik kan niet meer eten! Potverdrie, zal ik straks met m praten, met m meegaan en mijn kleren uit doen? Ik slaak een diepe zucht en steek nog een sigaret op, en bedenk me hoe fijn dat eigenlijk is, zonder rookverbod.
Mijn boezemvriend, inmiddels al een beetje dronken, is compleet stilgevallen, geen beweging meer in te krijgen! Jezus er zijn geen gordijnen om in te klimmen. Ik wil in de lampen hangen, maar het plafond is te laag. Inmiddels ben ik ook een beetje dronken, geloof ik. Wat lees ik toch in zijn ogen? De mooie dame zet haar bril af en kijkt me lachend aan. Zouden ze het met elkaar doen, bedenk ik me zelf. Daar kan ik al helemaal niet tegen op. In een nerveuse poging bij hem in de buurt te komen, begint hij zenuwachtig om een stoel heen te dribbelen. Om me te mijden, denk ik? Met een bedroefd gezicht verlaat hij de kroeg met de mooie dame aan zijn zijde. Weer een gemiste kans? Teleurgesteld ga ik naar huis, samen met mijn boezemvriend, die in de trein meteen in slaap valt, en een melodietje begint te snurken.
Later die nacht, in mijn eigen veilige bed, komen de dromen weer, de nacht is nog lang en mijn fantasie gewillig…….

Alles delen

Josie — Fri, 07 Oct 2011 09:33:22 +0000

Ik was altijd al een vrijgevig meisje, en wilde altijd alles delen.
Mijn moeder gaf mij een rijksdaalder voor het schoolfonds. Ik kan me niet meer herinneren voor wat.
Al op de lagere school wilde ik, als gepest kindje, graag vriendjes maken, en toog naar de bakker bij ons in het dorp en kocht daar tien ijsjes van vijfentwintig cent. Na die rondgedeeld te hebben op het schoolplein, bleek ik nog steeds geen vriendjes te kunnen maken. Ondanks dat ze het best prettig vonden, zo’n gratis ijsje, vonden ze me nog steeds niet lief. De volgende dag ging het gepest gewoon door.
Vriendschap kopen werkte toen ook al niet, en mijn moeder was erg in me teleurgesteld.
Gelukkig konden we erover praten.

De kapper

Josie — Fri, 07 Oct 2011 09:28:13 +0000

Rustig probeer ik in de stoel te blijven zitten. Ik krijg meteen al pijn in mijn nek, het duurt heel erg lang, te lang voordat de stoel goed staat, en de waterstraal weer terug valt in de wasbak.
Weet je, soms vind ik het best leuk, zo’n bezoek aan haar salon. Vandaag heb ik er niet zo’n zin in. Weer dat gefriemel, beleefd praten over niks, het eindeloze gelul over diëten. Weer 4 kilo aangegeten, nu komt er vast niet weer eentje bij, want ik ben nu met dit dieet bezig en dan………..
Zucht, nog 10 minuten, misschien wel minder, dan is ze klaar.
Het zit best goed, ondanks het feit, dat ik door de overgang, wat ben kwijt geraakt van die mooie golvende massa, die ik ooit had.
Vrolijk loop ik door de stad, toch wel tevreden met wat ik heb, en koop nog een jurkje.

Tja….

Josie — Wed, 14 Sep 2011 21:42:48 +0000

Tja…..
Vorige week fietste ik opgewekt naar het stoplicht bij ons in de buurt, bij een drukke doorgangsweg.
De trapper van mijn fiets raakte de stoeprand, waardoor ik besloot maar zachtjes met mijn fiets mee te vallen. Naast me stond een oudere hippie-achtige man, met een mandje voor op zijn fiets, naar me te kijken en zei. Wat ben jij nou aan t doen?” Toen ik hem vertelde dat ik omviel, zei hij:” Dat moet je niet te veel doen!”
Ik stond op en raapte netjes zelf mijn fiets op. Me succes wensend fietste de hippieachtige man verder.
Zeker niets geleerd in de zestiger jaren! Of in zijn trip blijven steken misschien……
Tja…..
Een week later op zaterdagmiddag, maakte ik me mooi, en tevreden over mijn outfit en mijn mooie decolleteetje liep ik met teveel pakken kattevoer onder mijn arm door het winkelcentrum naar mijn fiets. Een oudere man knipoogde naar me en ik lachte terug, waardoor depakken kattevoer op de grond vielen. Ik bukte om ze op te rapen, en de man bleef staan om olijk in mijn decolleté te kijken.
Tja…….. wat nu?